Nga Ben Andoni
Plot 75 vjet më parë në një nga rrugicat e Tiranës vdiq një nga themeluesit e Qarkut komunist të Tiranës. Vojo Kushi, i rrethuar nga fashistët italianë do të vdiste në mënyrë heroike, bashkë me shokët e tij Xhoxhi Martini dhe Sadik Stavaleci. Një dëshmitar okular i atyre ditëve, Sali Shijaku, asokohe 10-vjeçar, e ka përshkruar në mënyrën më artistike të mundshme vdekjen e tij, duke e përjetësuar shumë më tepër sesa çdo kujtim. Për të nuk pati dje asnjë aktivitet ose më mirë u kujtuan shumë pak. I etiketuar si komunist, pavarësisht idealit të tij, mënyrës sesi vdiq dhe faktit që nuk ishte pjesë e katrahurës që ndodhi në Shqipëri pas vitit 1944 dhe akoma më shumë pas viteve ’90, ai mbart mbi vete si gjithë syreshët si ai jo vetëm komunistë, anatemën e atyre që luftuan për Shqipërinë.
Mungesa e idealit në vend, zbehja e parimit bazë se sakrifica para atdheut është sublime, e rendja e turpshme për pikë populiste e ktheu dhe aktivitetin e ekzekutimit të opozitarëve në parlament në një përplasje verbale të politikanëve. Edhe më 10 tetor, në ditën përkujtimore u shpërndanë akuza dhe kundërakuza, porse politikanë asfare se gjetën momentin të afroheshin, ashtu si bëjnë në raste kur duhet të vendosin për sinorët e tyre në politikë.
Dhe, s’është më çudi kjo, ashtu si nuk përbën më asnjë habi sesi dy partitë e mëdha shqiptare, drejtuar prej Edi Ramës dhe Sali Berisha/Lulzim Bashës e gjejnë fjalën për gjithçka që lidhet me zgjatjen e pushtetit të tyre. E gjetën më 2008, e gjetën më 2017 dhe do e gjejnë sërish në të ardhmen, por është çudi sesi nuk kuptohen që para imazhit të heronjve sublimë të ulin kokën. E kjo e përsërisim nuk ndodhi për shkak të kinse mërive qesharake, që në fakt janë thjesht një përpjekje për t’i përdhosur heronjtë dhe modelet kombëtare.
Askush nuk e merr dot me mënd sesi do të silleshin deputetët e ekzekutuar nëse Shqipëria do ta lejonte opozitarizmin, ashtu si askush nuk e di sesi do të sillej Vojo Kushi me pushtetin komunist nëse do ishte gjallë. Por, një gjë dihet saktë se deri në ditë-vdekjen e tyre, ata treguan dinjitet dhe u munduan të ndezin një dritë në qerthullin tonë të errët. Kurse ne jemi sjellë sërish si paganë duke e shfrytëzuar ditën e tyre për të nxjerrë në pah vrundujt e komplekseve tona ndaj atyre që sakrifikuan. Dhe, kujtimit të deputetëve të ndjerë por edhe Vojo Kushit, nuk i mbetet gjë tjetër veçse të sodisë dhe të qesëndisë, këta politikanë që këtij vendi i kanë marrë gjithçka duke i dhënë në kthim vuajtje, ikje nga Shqipëria dhe bjerrje morale të pafund.
Diskutime rreth kësaj post